Çok sevdiğimiz komşumuz mübarek bir zat “Hacı Dedemiz” 82 yaşında (maşallah), İsmi: Ebubekir Demirci. Yüzünün nuru aydınlatıyordu mekanımızı, Zaman alnında ki çizgileri kıvrım kıvrım kıvırsada o bu yaşına rağmen maneviyatıyla dimdik duruyordu yanı başımızda…ve onun da yanı başında “Hacı Annemiz” vardı: İsmi: Havva Demirci. Bu iki insan örnek oluyorlardı bizlere tüm davranışlarıyla…Yaşatıyorlardı manevi iklimin enfes güzelliğini. Hacı dedemizin ses tonu biraz yorgundu ama yinede bülbül gibi şakıyordu; Allah’ın kelamını; Kur’an-ı…

Hacı dedemiz ve Hacı annemiz ile dün iftarda birlikteydik ve çok güzel zaman geçirdik, Unutulmaz bir gece idi benim için, Çok şey anlatıldı ama en çok etkilendiğim ve ders aldığım manası çok derin bir bölümü sizinlede paylaşmak istedim:

Hacı Dede;

- Eskiden insanlar çok çalışıp az yerlerdi ama şimdi ise az çalışıp çok yiyorlar

Sordum:

- Neden böyle oldu diye?

Hacı Dede: -

Eski zaman insanları haramdan, yalandan, hileden ve sahtekarlıktan uzak dururlardı aynı zamanda helal kazanç da hiç kolay elde edilmezdi. Alın teri sürekli akardı…Onun için az yer çok çalışırlardı. Malesef şimdiki zaman da yapılan işlere haram, yalan, hile ve sahtekarlık karıştığı için yani Allah korkusu azaldığı için insanlar az çalışıp çok yemeye başladılar…

Hey mübarek insan nasıl da güzel özetledi; şimdiyi ve eskiyi, zamanı ve mekanı, haramı ve helali, yalanı ve doğruyu…

Şimdi bir değil bin kez daha düşünmek gerekmez mi!

Kazancımız Haram mı Helal mi?

İşimizde yalan – hile – sehtakarlık var mı yok mu?

Alın teri olmayan kazançdan sana sığınırız Allah’ım…